1/1/19 อีกหนึ่งก้าว

1/1/1 ก้าว อีกหนึ่งก้าว พ่อผมเล่าว่าผมหัดเดินเมื่ออายุสองขวบ จากคนที่หมอบอกว่าต้องเป็นอัมพาต เพราะไขสันหลังเสียหมดแล้วรักษาไม่หาย แม่บอกว่าหมอที่โรงพยาบาลมโนรมย์ มีแต่ปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะทำให้หาย บอกให้อุ้มไปโบสถ์..แม่บอกว่าผมไปโบสถ์ กับพี่สาวตั้งแต่ขวบกว่า..พี่บอกว่ามุดรั้ว ข้างบ้านของเราที่นครสวรรค์ไปโบสถ์ ทุกวันอาทิตย์ ..(ผ่านไป 21 ปีแม่ถึงบอก) สองพี่น้องกลับมาเข้าโบสถ์อีก เมื่อผ่านไปยี่สิบปี.... พ่อผมมีความเชื่อสูงมากว่าลูกชายจะหาย ทั้งนวดทั้งพาไปโรงพยาบาล ไปรักษา ทำกายภาพบำบัด พาหัดเดิน จากเริ่มกระดุกกระดิกได้(พ่อเล่า) ยกแขนยกขาได้ จากไขสันหลังตั้งแต่คอ เสียหายเริ่มใช้การได้..ก็เริ่มออกไปหัดเดิน ที่สนามหน้าโรงเรียนดรุณีวิทยา ที่พ่อเป็นครู...คนอื่นเขาเดินกันไม่ยาก แต่การเดินของเด็กไขสันหลังอักเสบ ตั้งแต่คอ..อัมพาต เกือบทั้งหมด พ่อบอกว่ามันยากมาก ล้มไม่รู้กี่ล้ม แค่คลานสี่ขายังเริ่มต้นได้อย่างยากเย็น ..ก็แค่จะบอกว่าคุณล้มไม่สำคัญหรอก แค่ล้มทุกครั้งก็แค่ลุกขึ้นมาให้ได้..เดินต่อ ก้าวแรกเดินได้ก้าวที่สองจะตามมา เราอาจจะหมดปัญญาจะเดินนะ...ลุกไม่ได้ แต่ขนาดเด็กเป็นอัมพาตตั้งแต่ขวบกว่า พระเจ้ายังเอากลับมาได้เลย..แค่เราต้องเดิน ต้องทำส่วนของเรา.แม้เกินกำลัง.แล้วที่เหลือจะเห็น ความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าในชีวิตของเราเอง #ลุกขึ้นแล้วไปต่อเถอะ