ตั้งแต่ตอนเรียนประถม 2 จำได้ว่าตนเองชอบอ่านหนังสือ วิธีได้หนังสือมาอ่านสมัยนั้นคือซื้อแพง ๆ มาก ไอ้การ์ตูนเนี่ย เล่มละบาทก็แพงนะเพราะวันนึงได้ตังค์ไปโรงเรียนก็บาทเดียว ก๋วยเตี๋ยวโรงเรียนชามละห้าสิบสตางค์ น้ำแข็งใส่น้ำหวานสารพัดสีคือสลึงนึง สารพัดขนมคือสลึงเดียว ..ฮ่า...ใครเกิดทันนี่หมายถึงรุ่นเลขห้าเชียว...วิธีได้การตูนมาอ่านคือผมก็เอาฉลากมาขาย เพราะรางวัลที่ 1 จะมีสองอันและอันหนึ่งจะเป็นของคนขาย ..หนังสือเต็มบ้าน...เออ..จะอ่านการ์ตูนนี่ต้องให้ยักษ์ ออกจากบ้านก่อน..เพราะจับมาอ่านเมื่อไหร่..ยักษ์จะคำรามว่าตำรับตำราไม่อ่าน...โถ ๆ ๆ ท่านแม่ ..เคยเห็นลูกอ่านหนังสือเรียนเพื่อสอบสักครั้งไหม..อย่างเก่งก็อ่านวิชาประวัติศาสตร์กะวรรณคดี ..ก็ไอ้ที่อ่านเพราะชอบเนื้อหา..ไม่ได้อยากอ่านเพื่อไปสอบแข่งขันอะไรกะชาวบ้านเขาเลย..จำได้ว่าเรียนประถมก็ได้ที่ 1 กะที่ 2(บ้าง)..ได้ที่สองเนี่ย บาปหนาเชียว..ฮ่า...ต่อหน้าพ่อต่อหน้าแม่เราต้องอ่านหนังสือที่ห้ามเป็นการ์ตูน...บาปหนาทำให้แม่ทุกข์ใจ...มีครั้งนึงเด็กแถงบ้านขนหนังสือตำราเรียนมัธยมมาขายให้..ก็เลือกมาหลายเล่ม เลือกเล่มที่มันเป็นเรื่องราว เพราะเป็นมนุษย์ชอบอ่าน...จำได้เล่มหนึ่งปกหนังสือเป็นรูปแมลงปอและเป็นเรื่องวิวัฒนาการของแมลงปอและสัตว์สารพัด เอ น่าจะวิชาชีววิทยา กระมัง เป็นหนังสือเล่มที่อยากอ่านมาก..และเป็นเล่มที่อ่านไม่ค่อยได้มากที่สุด ณ ตอนนั้น..ปล้ำอ่านอยู่หลายวันอ่านได้ไม่กี่หน้า...อ่านตัวไหนไม่ได้ก็ถือเดินไปถามพ่อ..พอ่พาอ่านเสร็จก็งง ..แล้วไอ้คำนี้มันหมายความว่าไง ง่ะ...ไหมล่ะ...อยากให้อ่านตำรา..ตานี้ไอ้ลูกชายแสบเอาตำรามัธยมมาอ่านซะเลย...อ่านไม่ได้ก็เดินมาถาม..เอาสิ..ไม่ต้องทำงานทำการกันล่ะ...ไม่คุยไม่สอนก็ไม่ได้เพราะมันจะทำลายความอยากรู้อยากเห็นและนิสัยชอบอ่านของลูกชาย...ปล้ำอ่านอยู่เป็นสัปดาห์...พบว่าเราไม่มีความสุขกับการอ่าน...พ่อคงจับทางได้..เลยเรียกเอาหนังสือไปเก็บแล้วสรุปว่า เราอยู่ ป.2 อย่างเก่งก็ควรอ่านหนังสือสำหรับประถมต้นไม่เกินป.4 การศึกษาออกแบบมาเพื่อให้เราฝึกฝนเดินไปทีละขั้นการก้าวข้ามขึ้น..ก็พอเหมาะพอดีกับความสามารถที่จะเรียนรู้และเอาไปใช้ในชีวิตประจำวัน...ให้อ่านเล่มที่อ่านได้ก่อนแล้วก็อ่านเล่มที่อ่านยากขึ้นเล่มที่อ่านยากที่สุดค่ดค่อยอ่านทีหลัง...เออ..จริงแฮะ..พ่อเก็บเล่มนั้นไว้ในตู้ตรงหัวเตียงพ่อ..(ไปแอบเปิดดู หือในนั้นมีปืนด้วย กระบอกเล็กทำด้ามทำด้วยงาช้างอันนึง กระบอกใหญ่เป็นเหล็กหนัก ๆ อันนึง...)...ผ่านไปอีกปีนึง..ผมก็แอบไปเอาเล่มนั้นมาอ่านอีกหน..คราวนี้อ่านได้ปรื๋อเลย...ออกเสียงเป๊ะ...แต่ศัพท์ทางชีวะวิทยาเนี่ย ไม่รู้เลย...หึหึ ไอ้ที่เล่าเรื่องนี้เพราะใคร่ครวญเรื่องตำรับตำราเทคนิควิชาสอนของเรา ๆ ในการตั้งคริสตจักร มักเขียนโดยคนเก่ง เพื่อคนเก่ง รูปแบบที่เห็นและเลียนแบบกันต่อ ๆ มาเนี่ย มาจากสุดยอดอลังการงานสร้าง จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบ..เด็กป.2 อย่างเรา ๆ อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ศัพท์แสง เท่ ๆ เพียบ..เออ ชุดมัธยมเนี่ยโก้กว่าชุดประถมต้นหรือนุบาล..เลยก้าวทะยานกันขาฉีก...กลับมาสอนลูกหลานให้ อ่าน ก.เอ่ย ก.ไก่ กันก่อน เดี๋ยวค่อยขยับไปเรียนตำรามัธยม ทีหลังก้ดีนะ..หึหึ แวะมาแซวจนได้สิ ว่างเว้นไปนาน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น