ไม่เลือกจะเปลี่ยนแปลงในเรื่องที่ควรเปลี่ยนแปลง

แถวย่านแม่น้ำป่าสักจะมีปลากดเหลืองชุกชุมมาก ในแก่งหิน กอไผ่ ตอไม้ ตามวัฒนธรรมตกปลาของคนตกปลากดเหลืองก็มักใช้ คันเบ็ดฝรั่ง ผูกเบ็ดถ่วงด้วยตะกั่วหนักสองสามขีด เพื่อให้เหยื่อตกลงถึงพื้นหน้าดินในแหล่งน้ำเชี่ยวใกล้ แก่งหิน ตอไม้ กอไผ่ ให้มากที่สุดเพื่อล่อให้เจ้ากเหลืองตัวงาม ออกมาฉวยเหยื่อ ยามฤดูปลาขึ้นน้ำช่วงเดือนพฤศจิกายน ฮ่า แต่ก็นะไม่มีฤดูกาลนั้นมานานแล้ว..เคยขับรถตระเวณตกปลาลงจนถึงวิเชียรบุรี..ชาวบ้านบอกว่าปลาไม่ขึ้นไปเหนือน้ำแล้วเพราะมีรถกระบะทางราชการสีขาว กรม...????..นี่แหละเอาถังสารอะไรสักอย่างมาเทตอนปลาขึ้น..พอชาวบ้านมาถามก็บอกว่า..สกัดไม่ให้ปลาขึ้นเดี๋ยวชาวบ้านกินหมด..เอ้า..ปลาไม่ขึ้นไปวางไข่ต้นน้ำปลามันจะแพร่พันธุ์ไงน้อ....ฮ่า...เทคนิคการต้อนคนให้กินอาหารอุตสาหกรรม...แหล่งอาหารธรรมชาติไม่มีก็ต้องกินปลาดุก ปลานิล ปลาทับทิม..ที่เป็นหมัน...กลับมาเรื่องปลากด..ต่อครับ....คนอื่นเขาตกปลากันเป็นแนวยาว..ได้คนละกิโลสองกิโล...เหวี่ยงตะกั่วหนักสองสามขีดลงน้ำกันตูมตาม..เหยื่อใครที่ว่าดีก็ได้ตัวมากหน่อย...พอตาผมเปิดกล่องเบ็ด...ตะกั่วใหญ่ก็มีครับ..แต่ผมเลือกใช้ลูกเล็กนิดเดียว ใหญ่กว่าหัวไม้ขีดไฟ..แค่นั้น...อิตอนเปิดกล่องเบ็ดประกอบ..เสียงแนะนำสารพัดว่ามันจะพันสายคนอื่น..มันตกไม่เป็น...ทำอะไรขัดหูขัดตา...เอ้อ...ความไม่เหมือนนี่..กลายเป็นความขัดแย้ง..ยังไม่ได้พูดอะไรเลยว่า..ว่าทำตามแบบเดิมนั้นไม่ดีตรงไหนเพราะอย่างไรเค้าก็ได้ปลากันทุกคน..แค่เปลืองตะกั่ว..มันขาดบ่อยมากเสียชุดปลายสายกันเป็นว่าเล่น....เพราะติดตอ ติดหิน...แต่ก็มันคือปกติที่ทุกคนยอมรับ...ตานี้ผมตกมั่ง..เขาโยนตามน้ำ..ผมโยนเบ็ดทวนน้ำ...เขาเหวี่ยงไปกลางน้ำผมโยนข้าตลิ่ง(มันก็ไม่พันกะใครแล้ว...ปลากดมันอยู่ตามหลืบหิน ตอไม้ กอไผ่เพื่อดักอาหารที่ลอยมาตามน้ำ...ไอ้เหยื่อที่ผมโยนก็ไหลไปเรื่อยเรี่ยดินเพราะโยนทวนน้ำมันก็พัดเหยื่อตกลงหน้าดินเรื่ย ๆ ไป ผ่านเจ้ากดสารพัดตัวที่ดักใต้น้ำ...โยนไป..ปุ๊บไหลไปไม่กี่เมตรปลาก็แวย..วัดเอา วัดเอา ...ปลาฉวยน้อยตัวก็เดินไปที่กอไผ่โยนเหนือน้ำให้เหยื่อไหลไปใต้กอไผ่..คราวนี้ตัวใหญ่ ๆ ทั้งน้าน...อ้อ..น้อยครั้งที่่ชุดปลายสายผมจะติดหินติดตอ..เพราะตะกั่วมันเล็กยากจะเกี่ยวกะอุปสรรคใต้น้ำ..และเมื่อปลาฉวยก็ดึงตัวออกจากโพรงได้เกือบทุกตัว...หึหึ นักตกปลา..ที่บ่นว่าให้แต่แรก ก็เงียบไป...แต่ไม่มีใครสักคนที่เปลี่ยนชุดปลายสายและเลือกตกปลาแบบที่ผมตก...กลับลือกันว่าผมมีเหยื่อดี..เลยมาถามซื้อเหยื่อกันยกใหญ่..ก็ทำขายสิ..กิโลละสามร้อยบาท..วางขายที่ร้านขายของชำแถวนั้น ..แบบทำแทบไม่ทันเลยเชียวครับช่วงเทศกาลปลาขึ้นน้ำ...กระนั้นเขาเอาเหยื่อผมไปตกก็ได้เท่าเดิมนั่นแหละ..สรุปลือกันต่อไปว่า..ผมมีคาถาดี...เลยได้ปลาเยอะกว่าคนอื่น..เดาได้จากเวลามาตกปลากลางคืน แกไม่กลัวผี นั่งคนเดียวดึกดื่น..เงือกไม่ลากลงไปจมน้ำตาย...เอาสิ...ทั้งเหยื่อ ทั้งคาถา ไม่ใช่ปัจจัยสำคัญที่แตกต่าง..มันอยู่ที่วิธีตกที่ไม่เหมือนเขาตะหาก...แต่นักตกปลาเหล่านั้นก็ไม่เปลี่ยนพฤติกรรมตกปลาอยู่ดีแหละ .เล่ามาเนี่ย เพราะพบว่าคนมักเปลี่้ยนแปลงในเรื่องที่ไม่ควรเปลี่ยนแปลง..แต่เรื่องสำคัญและมีผลต่อเป้าหมายที่สุดเรากลับเลือกจะไม่ยอมเปลี่ยนแปลง นะ เอ้อ..