ภาษาโบสถ์

ธันวาคม 1992 ขณะที่ผมไปที่บริษัทที่ทำงานมีเสียงโทรศัพท์มาตามตัวให้กลับบ้าน(โบสถ์)ที่ถนนผดุงราษฎร์ด่วนเพราะขณะที่พี่น้องช่วยกันเตรียมโบสถ์..เจ้าตัวเล็กอายุสองขวบได้ทะเลาะกะแม่..ตามประสาเด็ก ๆ แล้วโวยวายว่าจะไปหาพ่อ..แล้วเดินหายดุ่ม ๆ หายไปแบบไม่มีใครเห็นเลย..ตานี้รถมอเตอร์ไซค์ทุกคัน รถยนต์ทุกคันก็ออกจากโบสถ์ไปตระเวณรอบเมืองหล่มสักเพื่อจะตามตัวเจ้าต้น..ผมก็ขับดัสสัน 620 สีแดงตระเวณไปรอบ ๆ เมือง..สายตาสะดุดตรงรถ เจ้าหน้าตำรวจสายตรวจจักรยานยนต์ สองนายกำลังขับรถวนไปวนมา ..ท่าทางลังเล..เลยขับรถไปหา..อ้อ..เจอเจ้าตัวแสบนั่งกลางกำลังชี้โบ๊ชี้เบ๊..จนท.บอกว่า..เค้าถามว่าหนูชื่ออะไร..ก็บอกชื่อต้น..เป็นลูกใคร..ก็บอกว่าเป็นลูกพระเจ้า..งงดิ.งง..เด้..งง ..จนท.ยุคนั้นคงยังไม่เคยเจอลูกพระเจ้าแหง ๆ ..อ้าว..แล้วบ้านหนูอยู่ไหน..เจ้าหนูก็บอกว่าอยู่บ้านพระเจ้าสิ....คราวนี้งง หนักกว่าเดิม..มิต้องถอดหมวกกันน๊อค..ออกมากุมขมับเชียว...มิน่าชี้ไปโน่นก็ไป ชี้ไปนี่ก็ไป..สนุกหย่ายเลย..วีรกรรมเจ้าคนนี้มีบ่อยมากแต่ละเรื่องในวัยเด็ก..เอ..หรือเพราะว่าเราใช้ภาษาเฉพาะกลุ่ม..จนเด็ก ๆ เค้าไม่พูดภาษามนุษย์ปกติไปเลย..สังคมเลยไม่ค่อยเข้าใจเราแฮะ..เออ..คราวนี้หากมีหลานนะจะสอนให้พูดได้ทั้งภาษาโบสถ์และภาษามนุษย์