ประสบการณ์หลับในขับรถครึ่งชั่วโมง 37 กม.

25 กรกฎาคม 2015 เวลา 22:39 น. ผมตกใจตื่นนอนขณะที่อยู่หลังพวงมาลัยรถ ที่กำลังวิ่งเข้าสู่สี่แยกไฟแดง..รีบเลี้ยวซ้ายจอดทันที เพื่อทบทวนว่าตนเองมาที่นี่ได้อย่างไร. .เพราะความซ่าของชีวิต.. เวลาอธิษฐานอดอาหารนาน 7 วัน ติดต่อกัน 21 มื้ออาหารร่วมกับพี่น้องจังหวัดเลย ในช่วงบุกเบิกตั้งคริสตจักรที่นั่น ..แต่ด้วยเป็นเจ้าของกิจการด้วยเลยต้องทำงานไปด้วย ..วันนั้นไปติดม่านที่โรงเรียนแห่งหนึ่งที่ชัยนาท ..สินค้ามาไม่ครบ.. เลยต้องขับรถย้อนกลับมาเอาของที่เพชรบูรณ์ ช่วงเวลาสามทุ่มกว่าถึงกำหนดทานอาหารได้แล้ว ก็เลยแวะกินข้าวกับลูกชายที่อุตสาห์พกไปด้วย ..ด้วยประเมินว่าระหว่างอดอาหารนั้นเราอาจจะไม่ไหว ลูกชายจะได้ช่วยขับหรือช่วยเตือนเวลาหลับ.. กินข้าวเสร็จขับรถออกมาแวะลงไปฉี่.. ที่สี่แยกท่าตะโก-ไพศาลีแล้วก็มานั่งหลังพวงมาลัย ..ขับไปเพชรบูรณ์.. นั่นคือความทรงจำที่จำได้แต่หลังจากนั้น.. #ฉันหลับขับรถบนถนนที่อุดมไปด้วรถพ่วงสามสิบเจ็ดกิโล ...ลูกชายก็หลับด้วย(พกไปทำไมว้าเนี่ย) ..ขอบคุณพระเจ้าไม่ตายไม่พังไม่เจ็บ.. แต่สรรหาเหตุผลไม่ได้ว่ามันไปตรงนั้นได้อย่างไร (รู้ว่า 37 กม.เพราะตื่นมากดจีพีเอสดูว่าข้าอยู่ไหน แล้วเพชรบูรณ์มันไปทางไหนวะเนี่ย) #ขอบคุณพระเจ้าที่ยังไม่ให้ตาย และหลังจากนั้นเป็นเวลา 4 ปีแล้ว ที่พบว่าตนเองมีอาการง่วงหรือเพลียเมื่อไหร่ จอดรถดีกว่า ก่อนจะหลับไปนานแสนนาน งานที่ค้างไว้ยังไม่เสร็จสักรายการ